Niederländisch Nederlands

Informationen zur niederländischen Sprache und Kultur

Stand der Bearbeitung: 9.12.2003
Zuletzt bearbeitet: 31.8.2005

Suriname sowie
Exkurs in die deutsche Kolonialgeschichte:
Namibia, früheres Deutsch-Südwestafrika

Rapport kraakt relatie Suriname
De vergeten blanken

Suriname pept zich op met dollar

Fred Ramdat Missier, president tussen 1982 en 1988, overleden

Suriname schuldig aan slachtig in Moiwana


Exkurs in die deutsche Kolonialgeschichte: Namibia, früheres Deutsch-Südwestafrika

Vokabeln: deutsch-niederländisch

Stieven Ramdharie en Jeroen Trommelen: Rapport kraakt relatie Suriname. de Volkskrant, vrijdag 7 november 2003, bladzijde 1

Een ruime meerderheid in de Tweede Kamer eist openbaarmaking van een vertrouwelijk rapport over 25 jaar ontwikkelingsrelatie met Suriname. De onafhankelijke studie is volgens ingewijden zeer kritisch over zowel het Surinaamse als Nederlandse ontwikkelingsbeleid sinds 1975. VVD, D66, PvdA en GroenLinks willen dat de ministers De Hoop Scheffer van Buitenlandse Zaken en Van Ardenne voor Ontwikkelingssamenwerking spoedig inzage geven in het rapport.

...
De versie van Kruijt, aldus twee betrokkenen die het rapport hebben ingezien, bevat harde kritiek op het ontwikkelingsbeleid van beide landen. Het beschrijft hoe slecht Suriname omging met ontwikkelingsgeld, en hoe Nederland verzuimde de democratisering na Bouterse te steunen.
...
Volgens Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking wordt de herschreven versie voor het eind van dit jaar voorgelegd aan Nederlandse en Surinaamse deskundigen. De versie die daaruit resulteert zal dan aan beide parlamenten worden voorgelegd.
Buitenlandse Zaken weigerde afgelopen september, na een beroep op de Wet Openbaarheid Bestuur door de Volkskrant, het rapport vrij te geven. Volgens het departement zou dit de betrekkingen met Suriname schaden. De Tweede Kamer neemt daar geen genoegen mee.
...
'Als de inhoud je niet bevalt, dan kan je dat toch niet zomaar gaan herschrijven?', stelt het Kamerlid Karimi (GroenLinks). 'En waarom bevalt het rapport niet? De Kamer heeft er recht op dat te weten.' Ook D66-leider Dittrich pleit voor snelle openbaarmaking.
Ook buiten het parlement is kritiek. 'De procedure is absurd', vindt directeur Gert Oostindie van het instituut voor Caribische studies KITLV in Leiden. 'Als je niet eens het lef hebt deze studie te publiceren, heeft het ook geen zin verder te gaan met ontwikkelingssamenwerking.'

Vokabeln: deutsch-niederländisch

Ben Haveman: De vergeten blanken. de Volkskrant, dinsdag 15 juni 2004, bladzijde 15

In Nederland vallen ze op door hun Surinaamse tongval, in Suriname door hun blanke huid. Hun voorouders werden gedropt in het Surinaamse oerwoud. 'Witte boeroes' op zoek naar hun stamboom. 'Wij zijn een ondergeschoven hoofdstuk in de geschiedenis van Suriname.'

De laatste keer dat Gerbrand van Brussel (40) door Paramaribo liep, slingerde een jonge creool hem naar het hoofd dat hij moest oprotten naar z'n eigen land en wel meteen. 'Die jongen begon tegen me te schelden in plat-Amsterdams. 'Ik gaf hem een beetje laconiek antwoord in het neger-Engels of takki-takki zoals dat vroeger wel minder netjes heette; sorry, ik bedoel natuurlijk het Sranantongo, de taal van Suriname. Want die taal is mijn moedertaal, weet je, ook al ben ik volkomen blank.'
En toen bleek dat die jongen echt helemaal niets verstond van wat ik zei! Z'n vrienden hadden grootste lol. Die jongen werd complet uitgelachen en daarna was hij gewoon te beschaamd om nog wat terug te zeggen. Want de vraag was natuurlijk: wie van ons tweeën was er nou géén echte Surinamer? Die creoolse jongen of ik?'
... ... ...
... '... de vraag: Surináme? Wonen daar dan witte mensen?'
Boeroes, noemen ze zichzelf. Boeroe is Surinaams voor boer. Voor het derde achtereenvolgende jaar vieren ze de familiedag van de stichting Boeroe kon Makandra (boeroes onder elkaar). In een fort bij Bodegraven, ooit onderdeel van de Hollandse Waterlinie.
Toepasselijker kan de locatie niet zijn. Tegenover fort Groningen aan de Sarramaccarivier, in het gehucht Voorzorg, begon voor blanke boeren immers het Surinaamse avontuur dat meteen een catastrofe werd.
Op 20 juni is het 159 jaar geleden dat twee schepen met de eerste van een kleine vierhonderd doodarme emigranten uit Overijssel, Utrecht en Gelderland in toenmalige slavenkolonie Suriname aanmeerden. Drie predikanten, onder leiding van dominee Van den Brandhof hadden het plan bedacht om hier te gaan boeren, maar in het vochtige klimaat stierven nieuwkomers als ratten door tyfus en gele koorts.
Bovendien werd de voormalige suikerplantage omringd door moerassen en kreken vol bloedzuigende vleermuizen en oerwouden met roofdieren. Voor de volhouders bleek de stad te ver weg: melk verzuurde onderweg en groente verdroogde in de verzengende zon eer Paramaribo in zicht was en de landbouwproducten daar konden worden verkocht.
Voorzorg werd een lijdensweg. De meeste boeren vonden aan de rand van Paramaribo soelaas, de naam Uitvlugt van de wijk waar ze zich vestigden, herinnert aan die pionierstijd. 'Ze werkten harder dan de slaven, in alle opzichten waart ge de mindere van de slaven', staat in een van de gedenkschriften.
'De plaats middenin het oerwoud waar onze voorouders in 1845 zijn gedropt, is op z'n minst discutabel', zegt Frank Veldhuizen. 'Er is nog nooit goed onderzoek naar die kolonisatie gedaan, dat willen wij nu in gang zetten.' Om te beginnen hebben Veldhuizen en Van Brussel al contact met een filmproducent voor een documentaire die die boeroes een plaats moet geven in de geschiedenis.
... ... ...
In Europa wonen naar schatting drieduizend boeroes - tegenover duizend in Suriname - ...
... ...
... Sommigen zijn het levende bewijs van de vermenging met andere bevolkingsgroepen in Suriname, die pas sinds de jaren vijftig aarzelend is ingezet.
...
Mevrouw Anne Schipper-Van den Berg ('ik ben kwart Chinees') stelt met iets spijt vast dat haar tongval sinds 1967, na jarenlang verblijf tussen Brabanders, is afgesleten. Ze laat een kiekje zien van haar grootmoeder, die de eerste melkvrouw was van Paramaribo, die haar kinderen zonder man opvoedde en die tranen met tuiten huilde toen ze haar rijbeweis moest halen omdat ze niet meer met paard en wagen langs de deur mocht.
'Ze molk haar vijftig koeien zelf met de hand, haar duimen stonden helemaal plat van het melken.' Anne Schipper gaat straks na 29 jaar weer met vakantie naar Paramaribo, waar ze de vorige keer staan huilen in het Diaconessenhuis. 'De verpleging krijgt geen salaris, er ontbrekt van alles, omdat de regering de rekeningen niet betaalt.'

... '... Je bent en blijft toch altijd een boeroe, hè.'
Zoals twee mannen van in de zeventig, die je evengoed in Emmer-Compascum, Wieringerwerf of Oude Tonge zou kunnen situeren wanneer een woord als 'Kwattaweg' bij hen niet met een tropische dictie over de lippen rolde. De een kwam hier omdat zijn zieke vrouw in Paramaribo niet geopereerd kon worden. Zijn drie zoons zijn ginds gebleven, twee zijn boer, de ander is boekhouder. 'Die jongens willen hier niet wonen. Ze vinden dat ze in Nederland veel te veel opgesloten zitten.'
Als je mijn broers uit Paramaribo hoort praten', zegt bedrijfsarts Diana Loor (42), 'dan zou je zeggen dat het echte negers waren - als je je ogen dicht doet.' Dat geldt ook voor de oude meneer Van Brussel, die vóór de onafhankelijkheid van 1975 naar Nederland is gekomen. Hij heeft het idee dat hij de decembermoorden persoonlijk wel had kunnen voorkomen. 'Ik zeg altijd: als ik was gebleven, was zoiets echt niet gebeurd. Want ik ben zo lelijk, ze zijn bang voor mij.'
'We lichten onder ons lopen', meent de 73-jarige mevrouw Johanna Carolina ('tante Ine') Vermeer. 'Wij boeroes werden door de Surinamers gediscrimineerd omdat we blanken waren, en door de andere blanken omdat we van minder allooi waren.'
Als kind had ze het regelmatig aan de stok met Hindoestaanse jongens die haar bij het fietsen de weg versperden. Maar ze was voor de duvel niet bang. Toen een zwarte pestkop haar van fiets trok, zette ze de achtervolging in. 'Maar als ik nu in Paramaribo kom, heb ik nergens meer last van. Iedereen doet aardig. In Suriname wordt de jeugd nog respect voor ouderen bijgebracht.'
De 66-jarige mevrouw Anne Sitalsing ('mijn kinderen zijn half hindoestaans') heeft nog meegemaakt dat vlak voor de onafhankelijkheid van Suriname huizen van bakra's (blanken) in brand werden gestoken, net als de school waar ze les gaf. 'Als kind speelde je met alle rassen, je was je niet eens van het onderscheid bewust. Maar later, toen alles verkeerd ging, kregen de Hollanders de schuld. Dat was heel bedreigend. Toen mijn kinderen doodsbang vroegen of ze ook ons in brand zouden komen steken, zijn we naar Nederland gegaan. Maar Suriname is en blijft een heerlijk land. Als ik er op vakantie ben, geniet ik altijd van de eerste tot de laatste minuut.'
... ...
'De Nederlandse regering', zegt ze, 'moet in 1845 geweten hebben dat het experiment zou mislukken. En die dominee, hoe heette die ook alweer, had helemaal boter op z'n hoofd. Die kreeg voor elke emigrant een geldbedrag.
... Maar mensen hadden zelfs geen geld om al die doden een graf te bezorgen. Als ze geluk hadden, hadden zi een eettafel om kapot te slaan waardoor ze dantenminste nog een grafkist voor hun kindje konden timmeren.'
Sinds de crisistijd van de jaren dertig in de vorige eeuw genoten de boeroes niet meer het monopolie op veeteelt en het verbouwen van groenten en bananen. Uit de nieuwe emigrantengolf meldden zich de Hindoestanen.
Boeroes werden onderwijzer, politieagent, ambtenaar of militair. Een groot aantal heeft gestudeerd en bekleedt goede maatschappelijke functies. Van de boeroes die nog in Suriname wonen, verdienen velen de kost in de middenstand.
'In kranten en op televisie worden wij nooit genoemd', zegt Gerda Pieters. 'Wij zijn een beetje een ondergeschoven hoofdstuk in de geschiedenis van Suriname. Dat is heel jammer. Want wij zijn langer in Suriname dan de Javanen, de Libanezen en de Hindoestanen.'
... Suriname zit ons boeroes in het bloed', weet Gerbrand van Brussel. 'Ik verheug me nu al op de vakantie. Dan kan ik daar weer m'n batterij opladen.'
woordjeslijst - Vokabelliste

Zurück zum Seitenanfang

Vokabeln: deutsch-niederländisch

Sheila Sitalsing: Suriname pept zich op met dollar. de Volkskrant, vrijdag 2 januari 2004, blz. 1

Suriname heeft sinds donderdag een nieuwe munt, de Surinamse dollar. Met de nieuwe valuta, die niets uitstaande heeft met de Amerikaanse dollar, krijgt het land 'een nieuwe kans', meent president André Telting van de Centrale Bank van Suriname.

Het is een geldzuiveringsoperatie, waarbij de oude Surinaamse gulden drie nullen verliest. Iets wat voorheen duizend gulden kostte, kost nu één Surinaamse dollar. Guldens blijven voorlopig geldig; ontwisselen kan tot juni 2004.
Belangrijk vindt Telting de nieuwe wetten die de nieuwe munt ondersteunen. Deze bevatten strenge, rigide plafonds voor de overheidsschuld en voor monetaire financiering - geld bijdrukken om overheidstekorten aan te vullen. Overtredingen kunnen de minister van Financiën op geldboetes en gevangenisstraf komen te staan. 'Het kan dus niet meer gebeuren, dat er ongerechtigheden gebeuren met uw munteenheid terwijl u slapt', hield Telting onlangs een gezelschap economen voor.
Om stiekeme prijsstijgingen bij de overgang van gulden naar dollar te voorkomen, publiceert de Centrale Bank al een halfjaar lang lijsten met supermarktprijzen en de kosten van een standaard 'huishoudpakket'.
... Op de laatste dag dat de Surinaamse gulden officieel bestond, 31 december, gingen in een euro ruim 3200 Surinaamse guldens.
... Na twee turbulente decennia is de torenhoge inflatie in Suriname teruggelopen en trekken de investeringen iets aan.
Op het dieptepunt van de gierende inflatie in de jaren tachtig en negentig telde Suriname acht verschillende wisselkoersen: onder meer de officiële koers, de parallelkoers, een rijstkoers, een bananenkoers, een bauxietkoers en een brandstofkoers...
woordjeslijst - Vokabelliste

Zurück zum Seitenanfang

Fred Ramdat Missier, president tussen 1982 en 1988, overleden

Bron:
N.N.: Ex-president van Suriname overleden. de Volkskrant, maandag 28 juni 2004, blz. 2
De voormalige president van Suriname Fred Ramdat Missier is vrijdag op 77-arige leeftijd overleden in Paramaribo. Hij was staatshoofd tussen 1982 en 1988, toen het land werd geregeerd door militairen onder leiding van legerleider Desi Bouterse...
Ramdat Missier werd benoemd tot waarnemend president in februari 1982, toen het toenmalige staatshoofd Henk Chin A Sen in conflict kwam met Bouterse en aftrad. Hij was toen president van het Hof van Justitie.
Ramdat Missier bekleedde de destijds voornamelijk ceremoniële functie zes jaar. Hij bleef aan na de decembermoorden van 1982, toen vijftien vooraanstaande opposanten van het militaire bewind werden vermoord. Dat kostte hem toen veel krediet in Suriname.

Zurück zum Seitenanfang

Suriname schuldig aan slachtig in Moiwana

Bron:
Sara De Soover: Suriname schuldig aan slachtig in Moiwana. de Volkskrant, woonsdag, 17 augustus 2005, blz. 2
Suriname is maandag door het Inter-Amerikaanse Hof voor de Rechten van de Mens (CIDH) veroordeeld tot het betalen van bijna 2,5 miljoen euro schadevergoeding aan de nabestanden van de massamoord in het bosnegerdorp Moiwana. Na meer dan acht jaar juridische strijd krijgt mensenrechtorganisatie Moiwana '86, de indiener van het verzoekschrift, daarmee het gelijk aan haar kant.
Moiwana was een bosnegerdorpje zoals er in het Oost-Surinaamse oerwoud veel zijn. Maar omdat de familie van rebellenleider Ronnie Brunswijk er woonde, kwam het leger er in november 1986 zoeken naar opstandige guerillastrijders.
De regeringssoldaten schlachtten tussen de veertig en vijftig weerloze mensen af, onder wie vooral vrouwen en kinderen. Meer dan 70 procent van de slachtoffers was jonger dan achttien jaar.
Tijdens de gevechten stierven in totaal tussen de honderd en tweehonderd mensen, de meeste van hen waren marrons - afstammelingen van vroeger gevluchte slaven.
Suriname moet voor de mensenrechtentschendingen in Moiwana nu 13 duizend dollar smartengeld uitkeren aan ieder van de 130 overlevenden. Verder dient het Zuid-Amerikaanse land een fonds ter waarde van 1,2 miljoen dollar op te richten voor de huisvesting, gezondheidszorg en educatie van de voormalige inwoners. Ook de procedurekosten voor de lang aanslepende rechtsgang zijn volgens het vonnis voor rekening van Suriname.
Het CIDH, dat zijn zetel heeft in Costa Rica, heeft de Surinaamse regering ook opgedragen de daders van de massamoord op te sporen en te berechten. In 19 jaar tijd is in deze zaak nog niemand vervolgd of veroordeeld. De Surinaamse politie opende in 1989 een onderzoek naar de slachtpartij, maar toen de rechercheur die het onderzoek leidde werd vermoord, werd dat stopgezet. Het hof zegt in haar verslag over bewijzen te beschikken dat 'de regering Bouterse het onderzoek rond de slachtpartij in Moiwana actief heeft belemmerd.'
...

Vokabelsuche im Wörterbuch Deutsch-Niederländisch / Niederländisch - Deutsch - woordenboek Duits - Nederlands / Nederlands - Duits (im Aufbau - in de opbouw)
Zum Vokabelnlernen: Finden Sie die Funktion der Unterstrichelung heraus! - Om de woordjes te leren: ontdekt u de functie van het onderstrepen!

Zurück zum Seitenanfang

Diese Seite ist Teil der Extraseiten zu niederländischen Medien

Exkurs in die deutsche Kolonialgeschichte: Namibia, früheres Deutsch-Südwestafrika

Quelle:
Wolfgang Drechsler: Tod in der Wüste. Heute vor hundert Jahren begann der Völkermord an den Herero in Namibia - der erste im 20. Jahrhundert. Der Tagesspiegel Nr. 18563, 11.8.2004, S. 4
Wie eine Festung erhebt sich das Massiv aus der Steppe: 250 Meter hoch thront der Waterberg über dem Buschland von Namibia... Touristen ...
Mehr als die Pflanzen- und Tierwelt interessiert die meisten Besucher jedoch eine Schlacht, die hier am 11. August 1904 zwischen den Soldaten der deutschen Schutztruppe und rund 6000 Hereros tobte - und die einige Historiker als den ersten Genozid im 20. Jahrhundert beschrieben haben. Im Januar 1904 erheben sich die Herero gegen die deutschen Siedler, die seit 1884 im Zuge der Koloniealisierung nach Südwestafrika kommen. gut bewaffnete Kämpfer ermorden binnen weniger Tage an die 200 Siedler. Missionare, Frauen und Kinder werden ausdrücklich verschont.
Was genau zum Aufstand führt, ist umstritten. Vermutlich ist es der fortschreitende Verlust von Land und Vieh an die immer größer werdende weiße Siedlerschar, der die Hereros verbittert. Die alltägliche Diskriminierung und zunehmende Rechtsunsicherheit gipfeln schließlich im Krieg, der von allen Kriegen, die Deutschland als Kolonialmacht im Kaiserreich führte, der mit Abstand blutigste war - und für die Herero in eine Katastrophe mündete.

Im Juli 1904 zieht der deutsche Kommandant, Generalleutnant Lothar von Trotha, mehr als 4000 deutsche Soldaten jenseits des Waterbergs zusammen, dazu dreißig Feldhaubitzen und ein Dutzend Maschinengewehre.
Zunächst versucht von Trotha, die Hereros einzukreisen, doch die durchbrechen den Belagerungsring und fliehen in die fast wasserlose Omaheke-Wüste im Osten. Von Trotha erläßt jene berüchtigte Anordnung, die später als Vernichtungsbefehl in die Geschichte eingeht. "Innerhalb der deutschen Grenze wird jeder Herero mit oder ohne Gewehr, mit oder ohne Vieh erschossen, ich nehme keine Weiber und Kinder mehr auf, treibe sie zu ihrem Volk zurück oder lasse auf sie schießen."
Wie viele Hereros in dem Krieg mit den Deutschen umkamen, läßt sich heute nicht mehr ermitteln. Sicher ist, daß tausende in der Wüste einen qualvollen Tod durch Verdursten sterben.

Die Hereros fordern deshalb von Deutschland rund vier Milliarden Dollar. Berlin hält dagegen, die nach 1945 geschaffenen UN-Normen zur Ahndung von Genozid könnten nicht rückwirkend auf das Jahr 1904 angewandt werden. Insofern hätten die Verbrechen "kein Verstoß gegen geltendes Völkerrecht" bedeutet - und seien im Übrigen verjährt.

... , daß viele Herero weit mehr Vorbehalte gegenüber der eigenen Regierung als gegenüber den Deutschen hegen.


Quelle:
hmt: Zahlen statt entschuldigen. Der Tagesspiegel Nr. 18563, 11.8.2004, S. 4
Auf eine Entschuldigung der Bundesregierung für den Völkermord der Deutschen an ihren Vorfahren warten die Hereros in Namibia bis heute... 100. Jahrestag des Kolonialkrieges...

Wiedergutmachungszahlungen... , indem Namibia pro Kopf mehr Entwicklungshilfe aus Berlin erhalte als jedes andere Land.

Quelle:
Caroline Fetscher: Entschuldigen und entschädigen. Der Mord an den Herero vor hundert Jahren gilt als der erste deutsche Genozid. Im Bewußtsein der Bürger und in den Geschichtsbüchern hat er keinen Platz. Der Tagesspiegel Nr. 18564, 12.8.2004, S. 8
... "Hier sieht es ja aus wie bei den Hottentotten!"...
... Nachfahren von Opfern dieser Epoche (deutsche Kolonialzeit) fordern Reparationen ... wie jetzt die Herero. 1904, vor hundert Jahren, lehnten sich die Einheimischen im südwestlichen Afrika... unter ihrem Oberhäuptling Samuel Magehero gegen die deutschen Kolonialherren auf. Sie hatten die systematische Übervorteilung satt, die schamlosen Landnahmen der Siedler und die Zwangsarbeit.
Deutsche Truppen unter Generalleutnant von Trotha erschossen Tausende der Aufständischen und jagten weitere Tausende in die Omaheke-Wüste, in den sicheren Tod durch Verdursten. Es war ein bewußt begangener Massenmord, daran ließen auch die wilhelminischen Geschichtsschreiber keinen Zweifel. Man habe den Feind "wie ein halb zu Tode gehetztes Wild von Wasserstelle zu Wasserstelle gescheucht"steht zu lesen. "Die Omaheke (die Wüste) sollte vollenden, was die deutschen Waffen begonnen hatten: die Vernichtung des Hererovolkes."
...
Unmißverständlich liegen die Fakten auf dem Tisch der Geschichte: Geplant war einGenozid. Genozid, also Völkermord, ist laut internationalem Recht das schwerste aller denkbaren Verbrechen. Wie Mord nicht verjährt, so kann auch Völkermord nicht verjähren. Nur knapp dreißig Jahre währte der deutsche Kolonialruhm in "Südwest" - eher kurz, verglichen mit den Briten, Franzosen, Belgier oder Spanier. Doch auch deutsche Kolonialherren fanden Zeit genug, schwere Verbrechen zu begehen. Untaten, die in deutschen Schulbüchern bis heute kaum auftauchen.
Seit geraumer Zeit allerdings erhält Windhuk, Hauptstadt und Sitz der Regierung Namibias, ungewöhnlich großzügige Entwicklungshilfe. Mehr, erklärt das Auswärtige Amt, sei nicht möglich. Und andere Wege, Zahlungen zu erwirken, seien nicht erwünscht.
Während Namibias Regierung diesen Kurs akzeptiert und daher eine Klage Namibias gegen Deutschland vor dem Internationalen Strafgerichtshof in Den Haag derzeit ausgeschlossen ist, zogen Stellvertreter der etwa 18.000 Herero, Nachfahren der ehemals fast 70.000 ihrer ethnischen Gruppe, vor ein US-Gericht. Per Zivilklage wollen sie Geldforderungen durchsetzen, nicht gegenüber dem Staat Deutschland, sondern gegenüber den Rechtsnachfolgern einiger Firmen und Banken, die einst profitierten, etwa den Woerman-Erben (Reederei Woerman Hamburg, gegründet 1885, die vor allem in Afrika fungierte) und der Deutschen Bank.
... so halbherzig und ethisch fragwürdig bleibt doch die Haltung, Namibia erhielte ja auf dem Weg über Entwicklungshilfe indirekte Entschädigung. Wieviel davon fließt wirklich an die seit Generationen traumatisierte und dezimierte Gruppe der Herero? Darauf haben die Geldgeber keinen Einfluß, das wird in Windhuk entschieden.
Als ein möglicher Ausweg aus dem Dilemma böte sich die direkte Zuweisung eines Teils der Hilfsgelder an die Herero an. "Zweckgebundene Mittel" nennt man das im Amtsdeutsch. Denkbar sind auch, alternativ oder parallel, Verhandlungen mit den betroffenen Firmen, die nach dem Modell der Entschädigung für Zwangsarbeiter einen Herero-Fonds einrichten könnten.
Nicht zuletzt muß das Kapitel der Herero endlich Raum im Geschichtsunterricht finden. Auch das noch? So werden manche in Deutschland fragen. Ja, auch das noch. Denn es geht um die historische Wahrheit.

Anmerkung:
Die Herero oder Damara sind ein Viehzüchtervolk im Damaraland (mittleres Steppengebiet in Südwestafrika, heutiges Namibia, einer zum Teil wilden Berglandschaft, wo die Berg-Damara hottentottisch sprachen) mit Bantussprache und hamitischen Kulturelementen. Dieses Volk kam vor etwa 260 Jahren vom oberen Sambesi.

Quelle:
AFP: NAMIBIA. Wieczorek-Zeul bittet bei Treffen mit Herero-Vertretern um Vergebung. Der Tagesspiegel Nr. 18566, 14.8.2004, S. 7
Hundert Jahre nach dem kolonialen Vernichtungskrieg in Namibia hat sich Entwicklungsministerin Heidemarie Wieczorek-Zeul als erste deutsche Ministerin mit 20 ranghohen Vertretern der Herero getroffen, um einen "Dialog der Versöhnung" zu beginnen. (Die Ministerin sagte:) "Wir bekennen unsere Schuld und bitten um Vergebung."...

Quelle:
AFP: Berlin bittet Herero um Vergebung. Ministerin bei Gedenkfeier / Namibisches Volk will Deutsche nicht verklagen. Der Tagesspiegel Nr. 18567, 15.8.2004, S. 5
Hundert Jahre nach dem Vernichtungsfeldzug gegen das Volk der Herero hat Entwicklungsministerin Heidemarie Wieczorek-Zeul (SPD) in Namibia um Vergebung für die Greueltaten der deutschen Kolonialmacht gebeten. "Wir Deutschen bekennen uns zu unserer historisch-politischen, moralisch-ethischen Verantwortung und Schuld , die Deutsche damals auf sich geladen haben," sagte die Ministerin, den Tränen nahe, am Samstag bei der Gedenkfeier zum Jahrestag der entscheidenden Schlacht am Waterberg in Okakarara. Sie nannte das Geschehen ausdrücklich "Völkermord" - in der offiziellen deutschen Diplomatie wurde diese Vokabel bislang gemieden.
Es war das erste Mal, daß ein Mitglied der Bundesregierung an einer Gedenkfeier der Herero in der früheren Kolonie Deutsch-Südwestafrika teilnahm. "Ich gedenke mit Hochachtung Ihrer Vorfahren, die im Kampf gegen ihre deutschen Unterdrücker gestorben sind," sagte Wieczorek-Zeul vor mehreren tausend Herero. "Verblendet von kolonialem Wahn" hätten Deutsche "Gewalt, Diskriminierung, Rassismus und Vernichtung" über das Land gebracht. "Die damaligen Greueltaten waren das, was heute als Völkermord bezeichnet werden würde," sagte sie. Der verantwortliche General würde sich dafür heute vor Gericht zu verantworten haben.
Ein Führer des Herero-Volkes hat der Bundesregierung zugesichert, auf eine Entschädigungsklage zu verzichten. Es sei an der Zeit, zu vergeben und in einen Dialog zu treten, sagte Kuaima Riruako am Rande der Gedenkfeiern. Die Entschuldigung von Wieczorek-Zeul nahm er an. Die Ministerin wies gleichwohl darauf hin, daß es keine rechtliche Grundlage für eine Klage auf Entschädigung gebe. Die Herero-Gruppe um Riruako hatte 2001 in den USA Klage gegen die Bundesregierung und deutsche Firmen eingereicht und je zwei Milliarden Dollar (rund 1,6 Milliarden Euro) Entschädigung gefordert. Mittlerweile sind diese Klagen nicht mehr anhängig. Bundesaußenminister Joschka Fischer hatte bei seinem Besuch im Oktober eine "entschädigungsrelevante Entschuldigung" abgelehnt.
... Seit der Unabhängigkeit des Landes 1990 flossen mehr als 500 Millionen Euro (Entwicklungshilfe aus Deutschland). ...

Zurück zum Seitenanfang

Über weitere Informationen, die ich auf diese Seite stellen kann, würde ich mich freuen: E-Mail an info@infos-fuer-alle.de. Ik ben ook blij als u mij informatie in het Nederlands stuurt.